Χαολίτης: Αδιαφανές ορυκτό σε άσπρο χρώμα με γκρi ή μαύρες φλέβες. Πήρε το όνομά του από τον Καναδό γεωλόγο Henry How ο οποίος τον ανακάλυψε. Είναι διαδεδομένος για την χρήση του στην κατασκευή κοσμημάτων στην οποία χρησιμοποιείται είτε με το πραγματικό του χρώμα είτε βαμμένος τυρκουάζ καθώς είναι πολύ πειστικός ως απομίμηση της ομώνυμης πέτρας εξαιτίας της ομοιότητάς του αλλά και της ιδιότητάς του να απορροφά την βαφή στο βάθος της μάζας του. Έχει τόσο συνδεθεί με το τυρκουάζ στην αγορά των ημιπολύτιμων λίθων ώστε συχνά τον συναντάμε με την ονομασία “λευκό τυρκουάζ“. Παγκοσμίως η μεγαλύτερη ποσότητά του εξορύσσεται στην Καλιφόρνια.

Πιστεύεται πως ο Χαολίτης έχει ιδιότητες που βοηθούν στην ανακούφιση απ’ το στρες, τον εγωισμό και το θυμό.Υποστηρίζει την ψυχική σταθερότητα, την αισιοδοξία, την διαλλακτικότητα, τον αυτοέλεγχο, την υπομονή, την δεκτικότητα, την θετική σκέψη, τη χαρά.

Αιματίτης: Ο Αιματίτης είναι ένα οξείδιο του σιδήρου, αρκετά διαδεδομένο στο φλοιό της γης. Οι κρύσταλλοί του είναι βοτρυοειδείς, σε εξαγωνικό (ρομβοεδρικό) σύστημα και δομή παρόμοια με του Κορούνδιου.

Είναι ένα εντελώς αδιαφανές πέτρωμα, με μεταλλική λάμψη, κάποτε με γήινες (κιτρινοκόκκινες) ανταύγειες και χρώμα μεταλλικό-σκούρο γκρι. Είναι σκληρότερος από το σίδηρο αλλά αρκετά πιο εύθραυστος ενώ, υπό συνθήκες, έχει μαγνητικές ιδιότητες.

Το όνομά του προέρχεται από το “κόκκινο σαν αίμα” χρώμα κάποιων ποικιλιών αλλά και από τη χαρακτηριστική στην ορυκτολογία “γραμμή κόνεως”, που είναι εξίσου κόκκινη. Τον συναντάμε σε προσμίξεις πολλών πετρωμάτων, ανάμεσα σε αυτά το γνωστό μας “κοκκινόχωμα”, που οφείλει το χρώμα του (και) στη σκόνη αιματίτη που περιέχει. Αξίζει να σημειώσουμε οτι σφαιρίδια Αιματίτη έχουν επίσης βρεθεί στον Άρη, κάτι που αποδεικνύει την ύπαρξη νερού, κατά τους επιστήμονες.

Ο Αιματίτης είναι από τα παλαιότερα ορυκτά που αξιοποιήθηκαν σε κοσμήματα. Εκτιμάται οτι, η κόκκινη σκόνη αιματίτη ηλικίας 164.000 ετών που βρέθηκε σε ανασκαφές στην Αφρική, είχε χρησιμοποιηθεί για καλλωπισμό. Κοσμήματα από αιματίτη έχουν βρεθεί σε μνημεία ηλικίας 80.000 ετών. Από τότε μέχρι σήμερα, παραμένει συνεχώς ένας ιδιαίτερα δημοφιλής ημιπολύτιμος λίθος. Στην Αρχαία Αίγυπτο έβαζαν κτερίσματα από αιματίτη στα μνημεία,  στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία οι στρατιώτες τρίβονταν με αιματίτη για να είναι άτρωτοι, κάτι που αργότερα έκαναν επίσης ορισμένες φυλές Ινδιάνων για να τους κάνει αόρατους στη μάχη, ενώ στη βικτωριανή εποχή ήταν η πρώτη επιλογή για κοσμήματα “πένθους”.

Ενεργειακά, ο Αιματίτης στους περισσότερους πολιτισμούς έχει συνδεθεί ευθέως με το στοιχείο της γης και το τσάκρα της βάσης (μουλαντάρα), με όλα τα σχετικά οφέλη: γείωση, ζωτικότητα, ισορροπία, σταθερότητα, λογική, αυτοπεποίθηση. Μεταξύ άλλων, εμποδίζει το άγχος, την αμφιβολία (αβεβαιότητα) και τη φαντασιοπληξία, που είναι συνηθισμένα αρνητικά στοιχεία των σχέσεων. Πιστεύεται επίσης οτι βοηθάει στην αποτοξίνωση και προστατεύει από το γεωπαθητικό στες και τις ακτινοβολίες. Σαν θεραπευτικό κόσμημα προτιμάται το κολιέ, επειδή ο αιματίτης στο λαιμό ενισχύει και “καθοδηγεί” την ενεργειακή ασπίδα.

Είναι η πέτρα του φυσικού κόσμου και του ρεαλισμού. Όχι τυχαία, λέγεται και “πέτρα του μυαλού“, αφού βοηθάει στη συγκέντρωση, στην ψύχραιμη στήριξη θέσεων και την πειστική επιχειρηματολογία, απομακρύνοντας τις “κατά μέτωπον” συγκρούσεις, στοιχεία που τον κάνουν ιδιαίτερα δημοφιλή σε νομικούς κύκλους.

Έχει αξιοποιηθεί πρακτικά στο διαλογισμό (βοηθάει για παράδειγμα στη συγκέντρωση, με τα μάτια να εστιάζουν στην αντανάκλαση της φλόγας ενός κεριού πάνω σε αιματίτη), ενώ τον συναντάμε σε πολλές εναλλακτικές θεραπείες, αλλά και στη θεραπευτική μαγεία. Αβεντουρίνη, ο λίθος της επιτυχίας.

Ημιδιάφανη ποικιλία χαλαζία, που τη συναντάμε συνήθως σε πράσινο χρώμα και δυσκολότερα σε μπλε ή κοκκινωπό. Χαρακτηρίζεται από διαύγεια και παρουσιάζει στην επιφάνεια έναν ενδιαφέροντα ιριδισμό που δημιουργείται από λαμπυρίζοντες κόκκους: πρόκειται για ορυκτά εγκλείσματα που προσδίδουν μιαν αστραφτερή μορφή (οπτικό φαινόμενο aventurscence). Στην περίπτωση του πράσινου χαλαζία, το λαμπύρισμα οφείλεται σε διάσπαρτα έγκλειστα κομματάκια χρωμιούχου μαρμαρυγίας (μίκα), ενώ στην περίπτωση του κόκκινου, τα έγκλειστα είναι αιματίτης.